Ludzie snuli się leniwie, szykując się na kolejny dzień plażowania, a ja pakowałem rzeczy do sakw.

 

Jakże różni się mój świat od dnia zwykłego urlopowicza.

 

Rytuał nakładania rękawiczek, zawiązywania butów, zapinania pasa jest wręcz liturgią, która wprowadza mnie w inny świat.

 

Przechodnie przystają i patrzą na ciebie, a ty stawiasz choppera do pionu.

 

Pochylasz się na lewo, by wyciągnąć ssanie.

 

Przekręcasz kluczyk w stacyjce.

 

Jakiś ojciec przezornie zatyka małemu synkowi uszy swoimi dłońmi.

 

Chłopiec zagląda oczarowany.

 

Ożywiasz V2, które pierwszym podmuchem z wydechów rozrzuca za sobą igliwie z drzewa i pył na ziemi.

 

Po chwili kolejne maszyny ożywają, unosząc tumany kurzu.

 

Dla tych momentów warto żyć.

 

Silnik rozgrzany nie wymaga już bogatej mieszanki, zaczyna spokojnie pulsować.

 

 Ruszasz powoli i toczysz się pośród ospałych ludzi.

 

Każdy na ciebie spojrzy, a niejedna kobieta, choćby szła prowadzona za rękę przez nie wiem jakiego przystojniaka, ukradkiem na ciebie zerknie.

 

Uosabiasz wolność, swobodę, dzikość, beztroskę; jesteś wysłannikiem tajemniczego świata, który nieznany wzbudza ciekawość.

 

Odjeżdżasz przed siebie – dokąd chcesz.